Ouderzonden: Avaritia – Wat ik nooit deel met Tuur

Net als tal van andere blogsters neem ik gedurende zeven weken deel aan #ouderzonden. Een uitdaging opgesteld door blogsters Romina (van Big City Life) en Annelore (van Compleet Geluk). Bedoeling? Elke week geven we een antwoord op een vraag die opgesteld werd aan de hand van een hoofdzonde. Een fijne manier om al die andere bloggers en hoe zij omgaan met ouderschap wat beter te leren kennen. Hoofzonde van deze week: avaritia (hebzucht – gierigheid) oftewel “wat zou ik nooit delen met Tuur”?

Avaritia – wat zou ik nooit delen met Tuur?

Een heel erg moeilijke vraag vind ik deze. Want wij delen heel veel met Tuur. Als het bijvoorbeeld aankomt op eten, dan streven we ernaar dat Tuur zowat alles leert proeven. Lust hij iets echt niet, dan moet hij dat ook niet opeten. Maar wel proeven. Want hoe kan je anders weten of je iets al dan niet lekker vindt? Maar goed, dat houdt ook in dat wij eten delen. Dus als hij iets ziet liggen op mijn bord dat hij wil, dan krijgt hij dat. Uiteraard trekken we hier wel grenzen. Want het kan niet de bedoeling zijn dat hij de hele tijd gewoon kleine beetjes proeft en uiteindelijk geen volwaardige maaltijd binnen heeft. Of dat hij ons bord gaat leeg eten in plaats van dat van hem. Maar eten delen, dat doen wij dus wel (en soms heel veel).

20170520_154755

Vrije tijd

Ook onze vrijetijdsbesteding delen we met Tuur. Zo ga ik samen met hem in het weekend zwemmen en gaan we om de twee weken samen naar de bewegingsschool. Nu is hij nog wat te klein om samen met mij te gaan joggen. Maar eenmaal hij oud genoeg is mag hij zeker ook mee, hetzij al lopend, hetzij op zijn fietsje. Al zal dat ook wel niet elke keer zijn, want dat joggen, dat is vaak ook een me-time momentje.

Bewegingsschool-1

Dat ene uurtje per week dat ik ga sporten bij mijn personal coach, ook dat blijft van mij. Net als die paar uurtjes per week die ik probeer uit te trekken om te bloggen. Ook de paar keer per jaar dat ik ga shoppen met mijn mama en de quality time momenten met het lief deel ik bewust niet met Tuur. Of nog de (dinner) dates die ik inplan met vriendinnen en collega-blogsters. Maar dat lijkt me ook maar meer dan gezond te zijn. Ik heb zo nu en dan echt wel nood aan tijd voor mezelf. Of tijd die ik alleen met vriendinnen doorbreng. Dat helpt me om mijn batterijen op te laden. En er terug helemaal tegen aan te kunnen. Dus ja, dat deel ik niet met Tuur.

Spullen

Ook spullen delen we vaak met Tuur. Als Tuur bijvoorbeeld op het grote bed ligt en boeken op mijn nachtkastje ziet liggen, dan mag hij daar ook in bladeren. Zelfs al zijn dat dikke boeken zonder prentjes 😉 Ik vind het namelijk heel belangrijk om die leesmicrobe door te geven. En als ik dat kan doen door hem – naast samen veel in zijn kinderboeken te kijken – ook in mijn boeken te laten bladeren, dan is dat meer dan ok.

Uiteraard zijn er ook spullen waar hij niet meteen mag aankomen. Of toch niet zonder dat wij erbij zijn. Denk maar aan dingen zoals mijn gsm, Ipad, computer, … Aan de andere kant vinden we het wel belangrijk dat hij ook die dingen leert kennen. En dus mag hij van ons er wel met spelen, onder toezicht.

20180101_150116

Het enige wat ik echt niet deel met Tuur qua spullen zijn mijn juwelen. Niet zozeer omdat hij een jongen is en die dingen eerder voor een meisje zijn. Maar eerder en vooral omdat ze me stuk voor stuk erg dierbaar zijn. En ik liever niet zou hebben dat ze per ongeluk stuk gaan. Maar buiten dat – en kleren 🙂 – zijn er eigenlijk weinig dingen die wij niet met Tuur delen. En dat is meer dan ok vind ik. Want net daardoor leert Tuur heel veel dingen ontdekken, kennen en hopelijk als hij nog iets ouder is waarderen en appreciëren. Al bij al valt het dus goed mee met die avaritia hier 😉

Nieuwsgierig naar de hoofdzonde van vorige week? Die vind je hier.

Benieuwd naar wat andere bloggers over avaritia schreven? Neem dan zeker hier een kijkje.

Hoe zit dat bij jullie met die avaritia? Zijn er dingen die jullie absoluut niet delen met jullie kinderen? 

7 Comments

  1. Kris10

    09/02/2018 at 14:05

    Ik draag geen juwelen meer sinds Felix aan mijn oren of armband of … trekt. Het is net een ekster. Als het blinkt wil hij het hebben. Wat ik nog meer niet deel lees je wel op mijn blog 🙂

    1. Evi

      09/02/2018 at 21:33

      Hahaha, dat betert hoor 🙂

  2. Sofie

    09/02/2018 at 20:27

    Leuk om te lezen 🙂 Ik zit te twijfelen of ik mee doe aan deze rubriek maar dan in een versie over mijn hondjes =)

  3. fieke

    09/02/2018 at 21:00

    Haja, juwelen! Die staan gelukkig nog buiten bereik van peuterhandjes nu. Al blijft ze gelukkig wel van de ketting die ik om heb.
    Maandenlang ben ik – vooral door de borstvoeding – nooit weg geweest van J. Nu geniet ik er enorm van om eens weg van huis te zijn met vriendinnen, iets wat ik soms nog te weinig doe. Dit jaar ga ik echt bewust meer tijd voor mezelf inplannen!

    1. Evi

      09/02/2018 at 21:35

      Ondanks het feit dat ik er vaak ook een schuldgevoel rond heb zijn die me-time momenten echt wel belangrijk voor mij. En helpen ze me om mijn batterijen op te laden. Ik zou dus echt wel niet zonder kunnen. En juwelen, Tuur weet dat ze van mij zijn, maar dat weerhoudt hem er niet van om ze toch proberen te pakken 🙂

  4. Nina Vincx

    11/02/2018 at 19:47

    Me-time is inderdaad iets dat er bij mij veel te weinig van komt. Mijn goed voornemen voor 2018 om daar meer werk van te maken!

    1. Evi

      16/02/2018 at 16:56

      Zeker doen! Ik slaag er ook niet altijd in hoor, maar het doet zoveel deugd.

Leave a Reply