Cry baby cry

02-40dagenbloggen

Je favoriete film om even stilletjes bij te huilen (geef toe, soms kan het gewoon deugd doen)

Bekentenis: sinds Tuur zijn geboorte ben ik een *emotrien* geworden. Fragmenten uit het nieuws met gewonde of lijdende kindjes, melodramatische afleveringen van Grey’s Anatomy, Thuis of eender ander welke soap zijn genoeg om me een brok in mijn keel te bezorgen en me een paar keer hard te doen slikken en in mijn ogen te doen wrijven. Maar evengoed bij een boek kan ik het moeilijk krijgen en moet ik soms echt heel wat moeite doen om niet te beginnen wenen (wat me trouwens niet altijd lukt). Ik denk dat het vooral te maken heeft met de kwetsbaarheid die ik voel sinds Tuur er is: als mama ben je ongelooflijk sterk maar tegelijkertijd ook zo kwetsbaar.

Maar goed, ik ging het dus over de film(s) hebben waar ik (gegarandeerd) bij moet wenen. Net als bij vele andere staat The Notebook dan bij mij hoog in het lijstje. Het is dan ook zo een triestig verhaal: die liefde die er niet mocht zijn en dan jaren later die dementie. Een mens zou van minder gaan bleiten 🙂 Daarnaast heb ik ook elke keer prijs bij Veronica Guerin: een verfilming over het leven van de journaliste die vermoord werd door Ierse drugdealers. Een totaal ander soort film dan The Notebook en eerder een schrijnend verhaal met een immens trieste afloop. Maar net dat maakt dat ik tegen het einde een zakdoek moet bovenhalen en een paar keer flink moet slikken.

Hoe zit het bij jullie? Huilen jullie snel bij een film?

12 Comments

  1. Sofie

    04/04/2017 at 20:21

    Jup, ik huil heel snel. Voor het minste begin ik te huilen, ook bij Thuis 😀

  2. fieke

    04/04/2017 at 20:58

    Ohja, The Notebook! Ik huil niet zooo snel bij films, maar bij The Green Mile stroomden de tranen over mijn gezicht. En afgelopen zomer heb ik ook gehuild bij de verfilming van The Fault in Our Stars. Zo mooi!

    1. Evi

      09/04/2017 at 10:23

      Die verfilming heb ik nog niet gezien, het boek las ik wel en dat vond ik al hartverscheurend mooi.

  3. Samaja

    04/04/2017 at 20:59

    Ja hoor! Zoals je al kon lezen, is het bij Forrest Gump altijd prijs. De laatste echt huilbui kwam bij het bekijken van The Theory of Everything. Ik vond dat enorm aangrijpend.

  4. Lize

    05/04/2017 at 07:26

    Ik ween ook heel snel, regelmatig ook eens bij Thuis bijvoorbeeld.

  5. Hilde

    05/04/2017 at 07:38

    Dat van ‘sinds de geboorte van…’ is hier ook van toepassing. Alsof een mens daardoor veel kwetsbaarder is geworden. En zo is het ook in zekere zin. Ik haal ook wel makkelijk de kleenex doos erbij bij zulke weepie films 🙂 .

    1. Evi

      09/04/2017 at 10:24

      Echt he, daarvoor had ik dat veel minder.

  6. Lies

    05/04/2017 at 11:52

    Echte tranen zijn er niet vaak, maar een krop in de keel of zo wat emo worden, dat gebeurt wel eens.
    The Notebook blijft een supermooie film.
    Vanavond ga ik naar Belle en het Beest, ben eens benieuwd of dat ook emo gaat worden.

  7. Misssexandthecity

    05/04/2017 at 15:48

    Ik huil zelfs bij een tekenfilm…….echt een watje ben ik 🙂

  8. Mel

    05/04/2017 at 17:42

    Vroeger huilde ik nooit, maar sinds een paar jaar écht bij alle emofilms. En ik vind dat best wel gênant 🙂

    1. Evi

      09/04/2017 at 10:29

      Same here 🙂 Zeker als er andere mensen bij zijn!

  9. Flavie

    08/04/2017 at 12:47

    The Notebook is mijn favoriete film allertijden… bij het lezen van het boek in het Engels zijn er traantjes gevloeid… niet tegen te houden 😉

Laat een reactie achter op Mel Cancel