Maandbrief #1

Lieve kleine man,

Een paar daagjes terug was je 4 wekend oud. Een volledige maand al sinds je geboren werd, wat vliegt de tijd! En toch lijkt het alsof we je gisteren pas voor het eerst in onze armen hielden. Je bent nog zo klein en kwetsbaar en tegelijkertijd ook al zo flink en groot. De kleertjes van een maand geleden passen jou zelfs al niet meer. Groeien dat doe je als een kool, dankzij mama’s melk  – jouw favoriete drankje 😉 Maar dat favoriete drankje bezorgt je ook na elke voeding flink wat krampjes en dan heeft heel de buurt het hier geweten! Die krampjes, daar werken we aan, dus dat komt wel goed.

Net als het niet willen slapen ’s nachts en je voorkeur om op mama of papa in slaap te vallen in plaats van in je eigen bed. Misschien komt dat laatste doordat je voelt dat ik soms bang ben om jou alleen te laten slapen? Want ja, ik ben immens bang om jou te verliezen. Vanaf de eerste seconde werd ik stapelverliefd op jou en kan ik me geen leven zonder jou meer voorstellen. Al liep en loopt het hier niet altijd van een leien dakje.

Wat was het toch zoeken in het begin: niet weten waarom je huilde, zelf doodmoe zijn door het immense gebrek aan slaap, soms ook niet goed weten hoe we alles nu het beste zouden aanpakken, de borstvoeding die niet altijd even vlot liep & loopt, en dan nog eens bezoek moeten ontvangen dat ons op het hart drukte om er van te genieten want “het gaat toch zo snel”. Zonder melig of zielig te willen doen, er werden hier de eerste dagen en weken menige traantjes geplengd (al dan niet eens stiekem onder de douche want ja een mens zou nu toch overgelukkig moeten zijn) en die roze wolk was soms heel ver te zoeken.

Intussen zijn we 4 weken verder en valt het leven hier stilaan terug in zijn plooi. De borstvoeding, die loopt nog steeds niet van een leien dakje. Jij wil maar niet drinken zonder tepelhoedje, wat telkens voor een gigantische knoeiboel op jouw en mijn kleren nadien zorgt. Maar als ik je week na week telkens een goeie 200gr of meer zie bijkomen dankzij mijn melk dan neem ik die knoeiboel en extra wasjes er graag bij.

We maken ook af en toe al eens een uitstapje en gaan bij mooi weer graag samen wandelen, hoe moe we beide ook zijn, want zo wat frisse buitenlucht doet ons beide deugd. En ook het huishouden komt stilaan terug op gang. Koken bestaat nog vaak uit wokgerechten (meestal met veel liefde en smaak bereid door je papa, hurraah voor het Lief dat immens lekker kan koken!) want die zijn lekker snel klaar, maar er wordt terug al eens een stofvod vastgepakt of een strijkje gedaan. Ben ik dan niet meer doodmoe? Toch wel, maar dankzij de hulp van je papa haal ik erg vroeg in de avond al wat slaap in en blijkbaar went dat na enige tijd ook wel, zo een nacht van maximum vier à vijf uur slaap, verdeeld over blokken van zowat 2 uur. Of mijn klop moet nog komen, dat kan natuurlijk ook altijd 🙂

Nog een paar weken en dan vieren we onze eerste Kerst met ons drietjes. Iets waar ik en jouw papa nu al naar uitkijken! Dus groei jij nog maar flink wat verder kleine man. Jouw mama en papa waken over jou en genieten van elk moment met jou!

Leave a Reply