Mijn Ronde van Vlaanderen

cyclist-1034155_1920

Als kind en tiener groeide ik op in het hart van de Vlaamse Ardennen. Zolang als ik me kan herinneren staat één zondag in het jaar volledig in het teken van de koers: de zondag waarop de Ronde van Vlaanderen gereden wordt.

Dat was en is nu nog steeds meteen ook de enige zondag op het jaar waarop er bij ons thuis op een redelijk vroeg uur gegeten wordt ’s middags zodat de mannen naar de koers kunnen gaan kijken. Liefst met de wagen van ons mama, die is klein en compact en kan je dus makkelijker kwijtraken. Niet dat deftig parkeren op dat ogenblik aan de orde is hoor, verre van 🙂 Wagens staan her en der geparkeerd en eenmaal de renners voorbijgeflitst zijn zie je de fans naar hun wagen sprinten om zich naar de volgende plek op het parcours te begeven.

Nu ben ik totaal geen liefhebber van de koers maar toch is de Ronde van Vlaanderen ook voor mij wel een speciale dag. Met wat heimwee denk ik dan terug aan de tijd toen ik net aan het werken was. Die ene zondag op het jaar stonden mijn papa en ik extreem vroeg op voor een zondagochtend 🙂 Snel ontbijten, motorpak aan en samen met de motor een deel van het parcours gaan doen. Het mooiste stuk van het parcours wat mij betreft: de Koppenberg, Taaienberg, Berendries, Kwaremont, …  De hellingen en kasseistroken! Heerlijk waren die ritjes: je ziet de fans langs het parcours langzaamaan ontwaken, de zon die opkomt, de cafés die zich klaarmaken voor de massa volk die een paar uur later gaat toestromen, de organisatoren die het parcours afsluiten voor gewone wagens en andere voertuigen die niet tot de officiële koerscavalerie behoren, de geur van verschraald bier en braadworsten om 9u ’s ochtends, … Een fantastisch vader-dochter-moment en mijn eigen Ronde van Vlaanderen 🙂

De laatste jaren is het er niet meer van gekomen: we wonen een flink eind van mijn ouders vandaan dus ik zou al op een onmenselijk vroeg uur moeten opstaan om er op tijd te raken, toen ik zwanger was was het niet verantwoord om dat ritje te doen en sinds Tuur er is is het ook niet zo evident meer. Maar wie weet komt het er nog wel eens van om die ene zondag met mijn papa onze ‘Ronde van Vlaanderen’ te rijden eenmaal Tuur een beetje ouder is en we misschien terug wat dichter bij mijn ouders wonen.

7 Comments

  1. Sofie

    02/04/2017 at 22:25

    Hé wat leuk dat je afkomstig bent van waar ik nu woon (de streek toch, geen idee van welk dorp je afkomstig bent)
    Leuk zo’n vader-dochter-moment 🙂

    1. Evi

      09/04/2017 at 10:20

      Een piepklein dorp (St. Maria Lierde) waar er buiten een bakker, beenhouwer en apotheker enkel velden, boerderijen en koeien te bespeuren zijn 🙂 Maar zo zijn er daar wel meerdere he 😉

  2. Misssexandthecity

    05/04/2017 at 16:45

    De Vlaamse Ardennen, dat moet toch zalig zijn om daar op te groeien??? Hier altijd eens stadsmus geweest, maar dat is toch stilaan aan het verdwijnen

    1. Evi

      09/04/2017 at 10:27

      Als kind was dat zalig: zover ik kon kijken alleen maar boerderijen en koeien in een wei. Ik speelde ook ongelooflijk vaak op straat want als daar op een dag tien auto’s voorbij kwamen was dat al een drukke dag 🙂 Al heeft het ook een keerzijde hoor: voor alles en nog wat heb je een auto nodig. Al zijn er daar dan wel creatieve oplossingen voor zoals een klerenwinkel in de woonkamer :-d

  3. Flavie

    08/04/2017 at 12:17

    Zoetie is er ook zo zot van… zijn papa heeft die 15 keer gereden en Zoetie zelf 3 keer (denk ik)… alles moet wijken voor de koers, het mag nog zo’n schoon weer zijn, er wordt en zal naar de koers gekeken worden (vind ik niet altijd leuk… maar ik kan ermee leven 😉 )

    1. Evi

      09/04/2017 at 10:35

      Met de fiets rij ik die niet hoor, er zijn grenzen aan mijn liefde 😉 Maar dat van dat mooi weer en toch koers kijken is heel herkenbaar. Gordijnen dicht en dan met zijn allen naar die kleine buis zitten turen. Het roept heel wat herinneringen op 🙂

  4. Leen

    20/04/2017 at 12:10

    Wat een mooie herinnering!

Leave a Reply