Moeder de huisvrouw

is hier in geen velden te bespeuren. Al droom ik er soms wel van 🙂 Filestress zou verleden tijd zijn, net als de stress om ’s avonds op tijd in de crèche te raken, geen kopzorgen meer over het werk, voldoende tijd om een gezonde warme maaltijd op een aanvaardbaar uur op tafel te toveren, de computer ’s avonds laat niet meer hoeven op te starten om het werk dat je overdag niet rond kreeg af te werken (want ja, op tijd opdagen in de crèche betekent (erg) vroeg vertrekken op het werk), het huishouden zou op wieltjes lopen (in plaats van nu alles krampachtig op die 2 dagen weekend proberen in te plannen) en vooral geen gedoe meer om alles geregeld te krijgen wanneer er eentje ziek wordt. Zeeën van tijd zou ik hebben, voor onze kleine kapoen, voor mijn lief, voor mezelf, voor mijn vriendinnen, … althans dat stel ik me zo toch voor 🙂

Klinkt perfect, toch? Waarom ik dan toch geen huisvrouw ben? Omdat ik mezelf ken en het na een tijd opnieuw zou beginnen kriebelen. Omdat ik een professionele uitdaging nodig heb, omdat ik ergens mijn ei in kwijt moet kunnen, omdat ik eenvoudigweg niet gemaakt ben om alle dagen thuis te zitten zonder een levende ziel te zien. Dat werd trouwens pijnlijk duidelijk tijdens mijn zwangerschapsverlof, mijn lief klaagt er nog over dat zijn telefoon die drie maanden roodgloeiend stond van alle sms’en en telefoons die hij overdag van mij kreeg 😉  Ik ben er bovendien ook van overtuigd dat het goed is dat ons zoontje ziet dat zowel mama als papa werken en de kost verdienen. Niet dat ik nu meteen op de barricaden ga springen, een verhit pleidooi voor emancipatie ga houden of ga betogen tegen het glazen plafond. Verre van eigenlijk, het gaat me er eerder om dat hij ziet dat zijn beide ouders op hun eigen benen staan, de kost verdienen en samen iets opbouwen.

En toch, er zijn dagen zoals vandaag, wanneer onze kleine kapoen voor de zoveelste keer op rij ziek is, ik voor de zoveelste nacht op rij amper slaap (niet enkel door een ziek kindje hoor, piekeren en een snurkend lief zijn eigenlijk de hoofdredenen voor mijn gebrek aan slaap), ik me in honderdduizend bochten moet wringen en er nog maar eens niet in slaag om alle ballonnen in de lucht te houden, dat ik mijn carrièredrang grondig vervloek. Want het is net die drang die me steeds weer voor een dilemma plaatst en voor een interne strijd zorgt. Enerzijds wil ik er absoluut zoveel mogelijk zijn voor mijn zoontje & partner, zeker wanneer één van hen of ze zoals nu allebei ziek zijn, maar anderzijds wil ik ook presteren op het werk, daar groeien en carrière maken. En dat zorgt dus iedere keer weer voor een interne strijd en een hele hoop schuldgevoelens. Want toen ik deze ochtend voor dag en dauw naar het werk vertrok om wanhopig de achterstand die ik deze week opliep weg te werken, brak mijn hart en stelde ik me opnieuw de vraag of het dat allemaal wel waard is en of iemand er eigenlijk baat bij heeft dat ik op geen vlak aan het uitblinken ben.

Dat ik het mezelf niet makkelijk ging maken door zo kort na mijn bevalling te veranderen van werk, dat wist ik. Dat ik een carrièredrang heb die ik niet kan onderdrukken, dat wist ik ook. Dat het nieuwe werk veel van me zou vragen en ik lange dagen zou moeten presteren, dat wist ik ook. Dat een kindje alles veranderd, was ik ook van op de hoogte. Dat ik er niet steeds in zou slagen om alles rond te krijgen, stond ook de checklist. Maar dat er zo een interne strijd en een torenhoge berg schuldgevoelens met gepaard zouden gaan, dat ik het gevoel zou hebben steeds op alle vlakken tekort te schieten, dat ik zo goed als geen tijd meer zou hebben voor het lief, voor mezelf, voor mijn vriendinnen, dat wist ik niet. Naïef van mij? Misschien wel, maar ik kan nu toch niet de enige mama zijn die met deze gevoelens worstelt? En ik weiger te geloven dat de combinatie moederschap – carrièrevrouw onmogelijk is, tenzij je je kinderen enkel ziet als ze al slapen.

Dus bij deze een warme oproep: hoe slagen jullie er in om alle ballonnen in de lucht te houden zonder schuldgevoelens?

21 Comments

  1. Samaja

    25/05/2016 at 12:33

    Wat jammer dat je zo gebukt gaat onder schuldgevoelens. Dat is echt nergens voor nodig, maar ergens begrijp ik het ook wel, ik zie het immers bij mijn vriendinnen die moeder geworden zijn ook. Ik denk dat loslaten belangrijk is, je kan nu eenmaal niet alles perfect doen. Ik ben er trouwens van overtuigd dat er hier nog reacties van andere mama’s gaan volgen, om je te tonen dat je echt niet alleen bent. Dat lost het probleem niet op, maar het kan toch al een troost zijn. Veel goede moed!

    1. Evi

      25/05/2016 at 20:11

      Dankjewel voor je lieve woorden! Loslaten is inderdaad belangrijk, maar laat dat nu net eens iets zijn waar ik absoluut niet goed in ben 🙂

  2. Mrs. Brubeck

    25/05/2016 at 12:33

    Je hebt wss nu niks aan mijn reactie, maar houdt ze bij tot binnen een jaar of 10 en dan zal je me geloven! Het GAAT BETER EN VOORBIJ!! En ik kan het toch echt weten. Wij hebben 3 kinderen, werken allebei en heb nooit een poetsvrouw gehad, je moet het wel even kunnen verdragen dat de strijk soms wat langer blijft staan. Wat vooral belangrijk is, is dat je gelukkig bent in je keuzes, de praktische kant mag niet overheersen, en ja, op dit moment heb ik makkelijk praten.
    Geloof in jezelf en wees niet te streng voor jezelf!
    Wijze raad van een werkende mama met een nog altijd spannende relatie 😀

    1. Evi

      25/05/2016 at 20:13

      Dankjewel voor de goede raad! Wat ben ik blij om te lezen dat er nog gezinnen zijn die het bolwerken zonder poetshulp, vreesde al dat wij een uitzondering waren.

  3. Falderie

    25/05/2016 at 15:46

    Eigenlijk heb je echt absoluut geen enkele reden om je schuldig te voelen. Je bent supergoed bezig. Je kan gewoon niet alles tegelijk doen. Daar is ook helemaal niets mis mee… En je vrienden én je lief zullen best wel snappen dat het soms wat teveel is. Af en toe een gezellige tete-a-tete inplannen met elkaar en je komt er wel door 😉

    1. Evi

      25/05/2016 at 20:15

      Zo lief! 🙂 De omgeving snapt het inderdaad hoor, het is vooral ik die het er moeilijk met heb (en het mezelf daardoor waarschijnlijk ook nog eens extra moeilijk maak). Die tete-a-tete’s inplannen, daar ga ik meteen eens werk van maken 🙂

  4. fiekefatjerietjes

    25/05/2016 at 16:00

    Eerst en vooral wil ik zeggen dat ik bewondering heb voor mama’s die dat allemaal combineren (of zo goed mogelijk proberen). Zelf zou ik het niet kunnen, ik werk al jaren deeltijds (ook zonder kinderen). Uit wat je schrijft kan ik afleiden dat het op je werk geen mogelijkheid is om minder uren te werken, of om eventueel een dag per week van thuis uit te werken? Kan/wil je bepaalde taken (daarbij denk ik dan vooral aan huishoudelijke taken) uit handen geven?
    Volg je hart, maar zorg ook goed voor jezelf!

    1. Evi

      25/05/2016 at 20:18

      Minder uren werken is inderdaad geen optie, zo nu en dan van thuis uit werken wel, dus dat gebeurt al af en toe. En inderdaad dat helpt wel, kan ik over de middag snel al wat wasjes draaien 🙂 En misschien moet ik inderdaad toch nog eens nadenken over het uit handen geven van bepaalde huishoudelijke taken of anders wat meer proberen te leven met ‘aanvaardbare’ rommel. Het wordt een work in progress!

  5. Hilde

    25/05/2016 at 18:52

    Het is een fase, waar elke jonge moeder door gaat, believe me :-). Ik kan me heel goed voorstellen hoe je je voelt, al sta ik intussen al wat verder (met een dochter die volgend jaar aan de Hogeschool begint). En gaat het eens een dagje minder, laat dat dan ook toe, voor jezelf en voor je omgeving. Dat is simpel uitgedrukt mens zijn. Meer dan je best kan je heus niet doen. En gun jezelf ook eens wat me-time, zonder schuldgevoel en geniet daar dan ook van. Zo nu en dan een keertje. Daarna zal het nog zo goed gaan, echt wel.

    1. Evi

      25/05/2016 at 20:20

      Dankjewel voor de goede raad! Ik hou me dat inderdaad ook voor ‘het is een fase’, maar op sommige dagen laait de vermoeidheid net wat te hoog op. Ik ga wel je raad ivm me-time zonder schuldgevoel opvolgen, want zelfzorg is o zo belangrijk om er de andere dagen terug tegen aan te kunnen gaan.

  6. hoofdstukdrie

    26/05/2016 at 08:43

    Ik kan dit alleen maar aanmoedigen. Me-time = belangrijk. Niet altijd even simpel/zonder schuldgevoel, maar het laadt je batterijen terug op & je kan er terug ff tegen 😉
    Hier is vooral het “probleem” dat wij alleen kunnen terugvallen op mijn mama qua babysit, dus dat miss M dan ALTIJD naar daar moet. Wat deze mama dan een schuldgevoel bezorgd.
    Ookal hebben zowel miss M, als na nonna, dat graag, dat ze daar is 🙂

    4/5e werken helpt hier ook. Woensdag is een of huishoudelijk dagje – of een family-time dagje. 🙂

  7. misssexandthecity

    26/05/2016 at 13:28

    Schuldgevoel bestaat niet en praat je jezelf aan, onmogelijk om op alle vlakken goed te presteren. Kies eentje waarop je vindt dat het minder mag en hou je eraan, bij mij is dat mijn job :-), om verschilende redenen, maar bij jou kan dat het huishouden zijn of iets anders. Maar het betert inderdaad,……en sneller dan je denkt. En er is niks mis met hulp,……..gelijk welke aard, jij moet niet alles zelf poetsen of strijken,…en foodboxen of collect and go kan ik aanbevelen. En een netwerk aan mensen,……..succes en wees lief voor jezelf en laat het schuldgevoel varen!

    1. Evi

      31/05/2016 at 15:43

      Dankjewel voor de tip! Goed presteren op alle vlakken is inderdaad niet evident, alleen ben ik er nog niet uit op welk vlak ik van mezelf wat minder mag presteren.

      1. misssexandthecity

        31/05/2016 at 15:47

        Dat heeft bij mij ook heel lang geduurd!

  8. Billy

    26/05/2016 at 16:47

    ik denk niet dat je zou willen wisselen met mijn vrouw, die noodgedwongen al jaren huisvrouw is door haar rugperikelen…
    Voor mij is het wel aangenaam dat ze er altijd is

    1. Evi

      31/05/2016 at 15:44

      Oei neen dat lijkt me inderdaad helenaal niet fijn te zijn! Hopelijk valt de last & pijn door haar rug al bij al wat mee?

      1. Billy

        31/05/2016 at 17:11

        dat is de ene dag al wat minder dan de andere, maar geen enkele dag verloopt pijnloos. En ze kreeg vorige week te horen dat ze zo lang mogelijk op de tanden moet bijten, tot ze nog een volgende ingreep moet ondergaan waardoor haar rug bijna volledig vast komt te staan

        1. Evi

          01/06/2016 at 18:46

          Ocharme toch, dat is helemaal niet fijn! En absoluut niet leuk om te horen dat je zo lang mogelijk op je tanden moet bijten. Ik duim dat er heel misschien binnenkort toch beterschap in zicht is.

  9. Flavie

    01/06/2016 at 17:01

    Werken-kinderen-huishouden… het is niet gemakkelijk om te combineren. Wacht tot er hobby’s bijkomen, dan is er nog minder tijd! Maar dat passeert allemaal en eens je de gulden middenweg gevonden hebt, lukt het wel. Er is niks mis mee om hulp (poetsen-strijken) te vragen / aan te nemen. Ik werk ook fulltime en heb sinds januari een poetsvrouw die 1x per maand komt poetsen en dat is dan eventjes een momentje om terug op adem te komen.

    1. Evi

      01/06/2016 at 18:25

      Dankjewel voor de tip! Ik overweeg al eventjes om poets- en/of strijkhulp in te schakelen, maar ben zelf nogal een pietje precies op die vlakken, dus ben er nog niet helemaal uit of ik zou kunnen leven met iemand anders die ons stekje kuist. Maar aan de andere kant, misschien moet ik dat net eens proberen los te laten 🙂

  10. LJ

    03/06/2016 at 14:00

    Eerlijk, ik vraag het mij ook af en ik heb dan nog geeneens kinderen :-), loslaten en die schuldgevoelens negeren, ’t is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar mijn ouders werkten ook allebei fulltime en ik vond de voor- en naschoolse opvang leuk, en ik ben er niet zo heel erg slecht uitgekomen denk ik, dus het is inderdaad een kwestie van je evenwicht zoeken en doen waar jij je goed bij voelt.

Leave a Reply