Out of the office

Tot februari 2016 begot! Vorige week was mijn laatste werkweek, vanaf nu dien ik me alleen nog te focussen op het einde van mijn zwangerschap en nadien onze baby boy. Als ik heel eerlijk ben, een gedachte die ik van tijd tot tijd beangstigend vind. Want ik ben een werkbeestje, iemand die niet kan stil zitten en ongelooflijk veel voldoening haalt uit haar werk. Maar bovenal ook iemand die ambitieus is, perfectionistisch en absoluut niet makkelijk kan loslaten. De keren dat ik het werk mee naar huis nam, er ’s nachts in mijn slaap nog met bezig was en er zelfs wakker van werd, ik kan ze allang niet meer op mijn 2 handen tellen.

En dus boezemt de gedachte dat ik dat alles nu minstens 16 weken dien los te laten me zo nu en dan angst in. Maar ook over hoe het daarna zal zijn heb ik talloze vragen. Want zal het me wel lukken om nadien werk en gezin te combineren? Of ga ik de hele tijd het gevoel hebben dat ik op beide vlakken telkens net te kort schiet? Begrijp me niet verkeerd: ik ben dolgelukkig dat we binnenkort met 3 zullen zijn en kan niet wachten tot onze kleine spruit er eindelijk gaat zijn.

Alleen staat een job als PR-consultant jammer genoeg niet gelijk aan een perfecte 9 to 5 (zeker niet als je zoals ik een enorme voorliefde hebt voor crisiscommunicatie). Ook het Lief heeft geen vaste uren. Voeg daar aan toe dat ik op minstens 40 minuten rijden van het werk woon en het plaatje is compleet. Tot nu toe niet onoverkomelijk: als 2 volwassen mensen vind je sowieso ’s avonds wel eten (zelfs als je een hele week niet in een winkel raakt) en maakten we er geen van beide een probleem van als de ander ook ’s avonds of in het weekend moest doorwerken. Eenmaal ik in februari terug aan de slag ga zal het wel flink anders zijn en gaan we een nieuw ritme moeten zoeken. Het Lief maakt daar geen probleem van, die heeft een “we zien wel wat er komt en lossen de problemen op als ze zich stellen”-mentaliteit. Ik daarentegen ben me nu al aan het afvragen of het ons wel zal wel lukken. Een ding staat in ieder geval vast: ik ga niet 4/5 of deeltijds werken nadat ik bevallen ben, fulltime it is! Zal dat van mij een slechte moeder maken? Ik denk het persoonlijk niet: ik weet uit ervaring dat het rustiger aan doen en een minder uitdagende job zoeken van mij geen gelukkige(re) persoon maakt. En een ongelukkige mama is een ongelukkig kind, daar ben ik van overtuigd. Dat dat er alles niet eenvoudiger op maakt, daar ben ik me ook van bewust.

Gelukkig zijn er grootouders op wie we beroep kunnen doen en heb ik collega’s die erin slagen om werk en gezin te combineren. En dat sterkt me alvast in de gedachte dat het zich uiteindelijk allemaal wel zal uitwijzen en we een ritme zullen vinden waarbij ik er in slaag om zowel een goeie mama, lief als ambitieuze werknemer te zijn. Naïeve gedachte? Misschien wel, maar ik ga het in ieder geval wel proberen 🙂

Leave a Reply