BlogBoost Najaarschallenge: Achter de schermen

Eind deze zomer sloegen Nina en ik de handen in elkaar. En besloten we om met BlogBoost een blogchallenge te organiseren. Doel? Onze blog een boost geven en andere bloggers (opnieuw) meer plezier laten beleven aan het bloggen. Tweewekelijks komt er een ander thema aan bod. Het derde thema draait volledig rond Achter de Schermen.

challenge
BlogBoost Najaarschallenge Thema 3: Achter de schermen

Zelf vind ik het altijd enorm fijn om eens een blik achter de schermen bij iemand of iets te kunnen werpen. En dus stond het in september als een paal boven water dat dit één van de thema’s van onze challenge zou worden!

Ik moet eerlijk toegeven dat ik er wat op aan het sjieken ben geweest over hoe ik dit thema zou invullen. Ik zag sommige bloggers in hun statistieken duiken. Nog anderen namen hun bloggewoontes dan weer onder de loep. Stuk voor stuk interessante posts om te lezen.

Achter de schermen : een eerlijke inkijk in hoe ik me de afgelopen maanden voelde
Mezelf zijn, zowel voor als achter de schermen

Maar diep vanbinnen wou ik het zelf wat anders aanpakken. Misschien kwam het door een aantal gesprekken die ik de afgelopen tijd had. En waarbij ik toegaf dat ik me achter de schermen veel slechter voelde dan ik voor de schermen durfde toe te geven.

Die gesprekken in combinatie met een nieuwe podcast – Onbespreekbaar – die ik ontdekte en het feit dat ik absoluut geloof dat je ook online jezelf kan, mag, moet zijn met alle mooie maar ook minder mooie en makkelijke kanten, zorgden ervoor dat ik jullie een ongekleurde blik achter de schermen wil geven.

Wel even voor alle duidelijkheid: het is niet zo dat ik online het leven bewust rooskleuriger voorstelde dan het was. Ofwel verdween ik gewoon online. Ofwel liet ik de moeilijke momenten daar eenvoudigweg niet aan bod komen. Enerzijds omdat ik er zelf heel hard met worstelde en ik er niet altijd klaar voor was om het te delen. Anderzijds ook omdat ik geweldig veel schrik heb voor heel veel negatieve reacties. Want die kreeg ik offline al toen ik toegaf hoe moeilijk ik het met sommige dingen had.

Maar het er niet over hebben heeft ook een keerzijde. Want zo raakte ik er een paar jaar terug (en nu bijna opnieuw) bijvoorbeeld van overtuigd dat je slecht voelen en dat toegeven of hulp zoeken een teken van zwakte is. Terwijl het dat absoluut niet is. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat we met zijn allen misschien meer begrip zouden hebben voor elkaar als we al die dingen bespreekbaarder zouden maken.

Achter de schermen: het leven was geen ponykamp
Het leven is geen ponykamp

Zonder al te veel in detail treden over het waarom, was het leven hier de afgelopen maanden allesbehalve een ponykamp. Mijn mentale welzijn kreeg meer dan een flinke deuk. Net als mijn zelfvertrouwen en zelfbeeld. En ik moest mezelf voor de zoveelste keer op te korte tijd opnieuw gaan zoeken / heruitvinden. Al die dingen zorgden hier niet alleen voor heel veel slapeloze nachten en gepieker, maar ook voor tal van discussies.

Tot ik net voor de zomervakantie besloot dat ik dit niet meer alleen kon. En dat het lief hoe hard hij ook mijn rots in de branding is er te kort op zat om te kunnen helpen. Ik zocht en vond heel snel hulp. Sindsdien ben ik samen met mijn psychologe aan mezelf aan het werken. Soms door middel van heel praktische dingen, soms door diep te graven, patronen te ontdekken en te begrijpen.

Betekent dit dat het leven dan terug één grote roze wolk is? Neen, of toch niet elke dag. September en oktober waren zelfs geweldig moeilijke maanden. En ook nu zijn er nog dagen dat ik het (heel) moeilijk heb. Dat ik mijn gedachten zelfs na 20u (i.p.v. 22u) best niet meer vertrouw, of soms zelfs gewoon de hele dag er beter geen gehoor aan geef. Dat bepaalde opmerkingen er geweldig hard inhakken. Dat ik twijfel aan heel veel dingen.

Werken aan een betere versie van mezelf

Maar ik leerde intussen wel dat die dingen verzwijgen en laten uitschijnen dat alles prima in orde is niet gaat helpen. Niet voor en niet achter de schermen.

De afgelopen maanden waren op zijn zachtst gezegd een leerproces te noemen. Het ging met vallen en opstaan maar ik leerde al ongelooflijk veel bij over mezelf. En weet intussen beter hoe ik met negatieve gedachten kan omgaan (nu dat nog iedere keer in praktijk omzetten 😉 ). Ik ontdekte bovendien ook hoe goed omringd ik ben. En hoeveel ‘geluk’ ik heb dat ik me professionele hulp kan veroorloven.

En alhoewel het soms met een klein hartje is kijk ik wel uit naar de weg die voor me ligt. Die gaat niet makkelijk zijn. En er zullen zeker en vast nog moeilijke dagen op mijn pad komen. Maar door er over te praten, zowel voor als achter de schermen, weet ik dat ik die weg ga aankunnen. En dat er na moeilijke dagen ook terug dagen met ongelooflijk veel zonneschijn gaan komen.

10 Comments

  1. Samaja 15/11/2020 at 20:24

    Wat jammer dat je door een dip ging. Hulp zoeken is altijd een goed idee en het is mooi om te horen dat je thuis ook steun krijgt. Ik hoop dat het beter mag gaan en je er sterker uit zal komen. Ik supporter sowieso!

  2. Katrien 15/11/2020 at 20:53

    Dapper dat je het deelt. En hulp zoeken is zeker geen teken van zwakte. Je moet daar net heel sterk voor zijn! Ik hoop dat het de komende maanden alleen maar beter zal gaan. Af en toe een terugval is trouwens ook geen schande. Het zijn geen makkelijke tijden!

  3. Annelies 16/11/2020 at 08:30

    Mooi dat je er nu toch over schrijft. Want als je een persoonlijke blog hebt, dan vind ik dat die dingen er zeker ook mogen bijhoren. Het zal voor heel veel mensen ongetwijfeld herkenbaar zijn. Je hebt duidelijk al een paar goeie inzichten opgedaan, hopelijk voel je je snel ook weer mentaal sterker.

  4. Josefien 16/11/2020 at 08:42

    Lieve Evi, ‘toegeven’ dat het minder goed gaat is helemaal geen teken van zwakte. Integendeel: ik vind het net een teken van sterkte, dat je je kwetsbaar durft op te stellen. Ik ervaar het toch zo, ik ben er zelf ook heel open over en dat helpt mij echt om ermee om te gaan. Ik kan me niet meer voorstellen dat ik het niét zou delen, maar ik heb het ook moeten leren. Maar weet je, je bent zeker niet de enige met dergelijke struggles… En door je eigen ervaringen te delen, kan je misschien wel anderen helpen ook. Je hebt alleszins de juiste stap ondernemen om je te laten begeleiden. Take your time, en dan gaat het zeker beteren. Hele dikke knuffel X

  5. Céline 16/11/2020 at 09:10

    Ik vind het echt dapper dat je dit deelt Evi, zouden meer mensen moeten doen.

  6. Sofie 16/11/2020 at 16:01

    Dapper dat je hier toch over schrijft. Ik vind het net goed dat mensen ook hun negatieve dingen online delen. Zodat je je niet nog slechter voelt als je denkt iedereen het mooi voor elkaar heeft.

  7. Mie kids 16/11/2020 at 19:57

    Je bent juist heel erg dapper. Hulp vragen is aartsmoeilijk, maar als je het toch doet, dan is dat ongelofelijk sterk. Zes jaar geleden verloren we ons kindje (een vroeg miskraam). Voor mij was een al een kindje, maar voor veel mensen niet. Ik heb toen ook hulp gezocht. Veel beter dan alles wegmoffelen of onder de mat vegen. Want later ontploft het toch terug in je gezicht. Dikke knuffel!

  8. fieke 16/11/2020 at 21:03

    Fijn dat je zo snel hulp krijgt. De voorbije tijd heb ik ‘geleerd’ dat je kwetsbaar opstellen niet altijd negatief hoeft te zijn; ik vind het moedig dat je dit blogbericht schrijft. Hopelijk valt alles een beetje op z’n pootjes, en vind je snel wat meer rust. Ik duim in elk geval. Dikke knuffel!

  9. liese 18/11/2020 at 05:56

    Evi, door de jaren heb ik ook ontdekt dat “schrijven wat op je hart ligt” een goeie therapie kan zijn. De dunne lijn tussen “wat publiceer ik” en “wat hou ik voor mezelf” is uiteraard vlug overschreden en die balans moet wel bewaard worden. Je bent niet alleen! Dat toont zich hier in de reacties, maar ook als je in gesprek gaat met anderen merk je dat veel mensen met vanalles strugglen. Je kwetsbaar opstellen is een kracht en zal je zoveel verder brengen. Misschien verlies je er ook wel één en ander door, maar het weegt niet op tegenover de winst! veel liefs x

  10. zwartraafje 27/11/2020 at 11:31

    Mooi dat je hier zo open over bent Evy. Ik ben heel blij dat je op het juiste moment hulp hebt gevonden. Het is heel jammer dat mensen op een moment dat je aangeeft het moeilijk te hebben jouw problemen gaan relativeren omdat het “nog veel erger zou kunnen”. Ja, tuurlijk kan dat. Het kan altijd nog erger maar dat betekent niet dat je het niet moeilijk kan hebben en dat je op dat moment meer behoefte hebt aan iemand die echt luistert en je hulpmiddelen aanreikt waar je op dat moment daadwerkelijk iets aan hebt. Hopelijk kan hij/zij je verder helpen.

Leave a Reply