Ouderzonden: Acedia

Net als tal van andere bloggers neem ik gedurende zeven weken deel aan #ouderzonden. Een uitdaging opgesteld door blogsters Romina (van Big City Life) en Annelore (van Compleet Geluk). Bedoeling? Elke week geven we een antwoord op een vraag die opgesteld werd aan de hand van een hoofdzonde. Een fijne manier om al die andere bloggers en hoe zij omgaan met ouderschap wat beter te leren kennen. Hoofzonde van deze week en meteen ook de laatste in de reeks: acedia (gemakzucht, traagheid, luiheid, vadsigheid). Hoe ga je om met de druk die van jongs af aan op kinderen (en dus ook hun ouders) gelegd wordt. Doe je mee aan de ratrace of ben je meer manana manana?

Acedia: ratrace it is als mama

Een moeilijke deze vraag. Want het antwoord verschilt nogal. Als het gaat over mezelf betrap ik me erop dat ik onbewust durf mee te gaan in de ratrace. Al heel lang leg ik de lat voor mezelf torenhoog. En ook voor de mensen rondom mij. Ergens in mij zit het idee dat het altijd beter kan (en moet). Dat houdt ook in dat ik heel graag leef op basis van lijstjes en deadlines. En dus ook wel durf mee gaan in de ratrace van elke dag. Helemaal in het begin kostte het me alle moeite van de wereld om me niet te laten meeslepen in de vergelijkingen die de andere ouders in de crèche maakten. Puur persoonlijk durf ik heel vaak mezelf vergelijken met anderen. En me daar dan slecht over te voelen. Want ik heb dan precies toch niet alles zo onder controle als andere ouders, ben niet even slank als andere mama’s, spendeer niet altijd even veel tijd als hen met mijn kind, etc.

Manana, manana voor Tuur

Als het aankomt op Tuur probeer ik geen druk te leggen. Hij hoeft niet op de voorgeschreven moment door Kind & Gezin een mijlpaal te halen. Hij mag alles op zijn eigen tempo doen. Concreet uit zich dat momenteel bijvoorbeeld in de potjestraining. We zijn daar al even met bezig, maar zonder succes. En dat krijgen we zo nu en dan wel eens te horen in de crèche. Maar ik wil Tuur hier niet in dwingen. Of opjagen. Hij zal het wel klaarspelen op zijn eigen tempo. En is hij niet “droog” tegen september, dan is dat maar zo. Het komt wel goed.

Dat Tuur een leergierig kindje is dat als een spons alles opneemt is natuurlijk wel een gigantisch voordeel om niet al te veel druk te leggen. Maar ik probeer er ook bewust op te letten. Hij mag zelf aangeven wat hij leuk vindt, waarmee hij wil spelen, in welk boek hij wil lezen. En ook als hij nog iets groter is wil ik dat principe vasthouden. Wil hij naar de scouts, prima voor mij. Wil hij liever voetballen, dan is dat ook ok! Het allerbelangrijkste is dat hij iets doet wat hij graag doet. En waar hij plezier aan beleeft. Ik hoop oprecht dat ik dat nog heel lang kan volhouden, geen druk leggen. Want de druk van de maatschappij is al groot genoeg.

Hoe zit het bij jullie met acedia? Hoe gaan jullie om met de druk die gelegd wordt? Zijn jullie het ratracetype of eerder manana manana? 

Nieuwsgierig naar de vorige ouderzonden? Die vind je hier: SuperbiaAvaritiaLuxuria, Invidia, Gula en Ira.
Benieuwd naar wat andere bloggers over invidia schreven? Neem dan zeker hier een kijkje.

1 Comment

  1. Sofie

    22/03/2018 at 20:12

    Ik denk als je kindjes hebt en dat combineert met (fulltime) werken dat je sowieso verplicht in een ratrace zit.

Leave a Reply

%d bloggers liken dit: