Principes? Welke principes?

Ik las een tijdje terug bij collegablogster Saar een geweldige post over principes die ze in haar hoofd had voor ze moeder werd. Net als Saar had ik ook heel wat principes in mijn hoofd over hoe ik het moederschap zou aanpakken. En net als bij Saar en Annelies – waar Saar trouwens de mosterd haalde voor haar bericht – zijn er een aantal principes die na 2 jaar en een paar maanden mama te zijn zo de deur zijn uitgevlogen.

Principe 1: Studio 100 zou hier niet binnen komen

Tja, het heeft geen jaar geduurd of Tuur kende Bumba en wij hadden dvd’s van Bumba in huis. Intussen werd de collectie uitgebreid met Piet Piraat, Plop, Plop en de Peppers en zelfs Paw Patrol. Bumba leerde Tuur wat kennen via de crèche. En toen hij een jaar was en moest beginnen aërosollen gooide ik mijn principe over Studio 100 de deur uit en werd Bumba opgezet om hem rustig te houden. Als ik intussen zie hoe leuk hij die video’s vindt, dan kan ik er wel wat met leven dat Studio 100 ons leven binnen drong. En uiteindelijk kijkt hij er ook geen uren naar, dus al bij al valt het nog mee. Mijn principe over geen kleren met figuren van Studio 100 erop houdt dan wel weer stand. Op een pyjama van Piet Piraat na. Maar goed, die ziet niemand 😉

Principe 2: Ik zou Tuur niet stilhouden met de Ipad

Ook dit principe is intussen al even gesneuveld. Tuur kwam, zag en overwon de Ipad. We proberen schermtijd binnen te perken te houden. En dus mag hij er zeker niet altijd en geen volledige dagen op. Maar toegeven, het is soms wel handig als ik bijvoorbeeld eten aan het maken ben en Tuur rustig stil dient te zitten. Of als we op restaurant gaan en we even dienen te wachten.

Principe 3: Snoepgoed zou hier beperkt worden

Eentje waar ik absoluut niet ging aan toegeven: snoep en frisdrank. Tuur zou geen koekjes krijgen als hij zijn fruit niet opat. Snoepgoed en chocolade zouden uitzondering zijn in plaats van regel. En frisdrank enkel op speciale gelegenheden. Intussen is het duidelijk dat een van de woorden die Tuur het mooist uitspreekt chocolade is. Maar eigenlijk valt het nog mee. We geven absoluut niet altijd toe. En moet hij nog altijd eerst fruit eten en krijgt dan pas een koekje. Maar probeer maar eens chocolade dag in dag uit te weigeren als de paasklokken een overload daarvan brachten. De frisdranken daar ben ik dan wel goed in aan het slagen. Het kind heeft nog nooit cola of dergelijke gedronken. Enkel water met een smaakje, wat ik ook drink en hij “prik” noemt 🙂

Principe 4: Tuur zou hoofdzakelijk met educatief speelgoed spelen

Eentje dat grandioos mislukte. Ok, we hebben best wel veel educatief speelgoed in huis. Maar er zijn ook dingen cadeau gegeven door anderen die absoluut niet educatief zijn. Wat dacht je bijvoorbeeld van een blaffende hond? Gitaren die veel lawaai maken? Auto’s die enkel loeiharde muziek spelen? Of nog een elektrische auto waar Tuur kan inzitten en hij niet eens zelf moet trappen? Gelukkig staat die laatste bij een van zijn grootouders en kan hij er dus niet elke dag of zelfs elke week op rijden. Ik heb mij er intussen bij neergelegd dat het kind vooral plezier moet beleven. En dat hij wel genoeg prikkels zal krijgen om zichzelf te ontplooien.

Principe 5: Ik zou niet toegeven aan Tuur zijn grillen

Neen zou neen zijn. En een krijsende peuter op de grond, die zou ik zo negeren. Niet. Aan. Toegeven. Dat was voor Tuur er was. En ik doorhad hoe hard andere mensen naar je kijken als je kind kuren krijgt. En ja, met zijn momenten geef ik dus toe. Om het boodschappen doen wat vooruit te laten gaan. Of een drama als hij moet gaan slapen te vermijden door hem even op het grote bed te laten springen. Ik schreef er hier al over: ik geef makkelijker toe aan Tuur dan het lief. Maar we hebben echt wel grenzen. Tuur kent die ook. En weet ook dat hij daar niet moet overgaan. Al probeert hij dat natuurlijk zo nu en dan wel eens. Maar zolang er balans is en Tuur de vrolijke, lieve peuter is die hij nu is en luistert op momenten dat het echt moet ben ik tevreden!

Welke principes vlogen bij jullie zo de deur uit van zodra er kinderen waren?

21 Comments

  1. MissFolies

    06/04/2018 at 14:16

    Haha, ik stond eergisteren nog aan de kassa van de Brantano met foeilelijke pantoffels van Paw Patrol. Daar trek ik trouwens ook de grens: ze mogen er niet mee buiten komen. 🙂 En principes opzij zetten, dat blijft gebeuren naarmate ze ouder worden. De dochter van 9 heeft intussen al minstens 1 sociale media app (want: al de rest heeft dat ook), en de 6-jarige zoon zit godganse dagen Playstation te spelen (maar als hij kan kiezen, speelt hij nog het liefst buiten). Principes, ze zijn er om te evolueren. 😉

    1. Evi

      08/04/2018 at 17:23

      Hahaha, ben ik blij dat ik met Tuur nog niet naar de Brantano ben getrokken want anders weet ik zo welke pantoffels hij zou willen 😉 Wel goed om weten dat het niet anders is naarmate ze ouder worden 🙂

  2. Nina

    06/04/2018 at 17:25

    Heerlijke post Evi en oh zo herkenbaar. En dit type ik terwijl mijn kinderen een ijsje eten 😉

    Ik ga dit van je overnemen denk ik en er ook een blogpost over schrijven.

    1. Evi

      08/04/2018 at 17:24

      Dankjewel voor de fijne reactie 🙂 En dat ijsje, dat kreeg Tuur een paar uur na het verschijnen van deze post trouwens ook 🙂 Zeker doen ook dat overnemen, kom ik met veel plezier lezen bij jou!

  3. Sofie

    06/04/2018 at 22:17

    Zelf heb ik geen kindjes en ik denk dat zo’n dingen heel moeilijk te vermijden zijn. Zeker de dag van vandaag, al zou ik dezelfde principes proberen hanteren.

    1. Evi

      08/04/2018 at 17:25

      Het is inderdaad niet makkelijk, maar zolang er balans is ben ik tevreden 🙂

  4. Josefien

    07/04/2018 at 23:29

    Haha, het is net alsof ik deze post zelf geschreven heb! 🙂

  5. Samaja

    08/04/2018 at 13:15

    Hier geen kindjes, maar ik zou wel dergelijke principes hebben denk ik. Als ik zie wat er gebeurt als een van de neefjes komt logeren, blijft daar niet altijd zoveel van over ;-). Vooral wat eten betreft zou ik het moeilijk hebben om streng te zijn, voornamelijk omdat ik zelf zo’n moeilijke eter ben.

    1. Evi

      08/04/2018 at 17:27

      Het is inderdaad niet altijd even makkelijk maar wij proberen vooral om balans te bewaren. En grenzen te trekken. En zolang dat lukt valt het allemaal wel mee (denk ik toch :-))

  6. Kris10

    10/04/2018 at 15:37

    Still going strong hier 🙂
    Maar Felix is dan ook nog maar 7 maanden oud. Hij kreeg al wel Bumbaspullen cadeau. Lastig … Kan ik tegen mensen zeggen dat ze dat niet mogen kopen? Ze zitten nu ergens onderin zijn speelgoedkoffer, dus dat is eigenlijk ook maar zonde.

    1. Evi

      15/04/2018 at 07:53

      Ik heb dat tegen mensen die ik echt goed ken (bijvoorbeeld mijn ouders en broers) wel gezegd mbt kleren 🙂

  7. Flavie

    10/04/2018 at 16:31

    Momenteel… boterhammen met choco. Elke dag is het hier hetzelfde: ik wil geen vlees, ik wil choco. Nu hebben we afgesproken: 2 boterhammen met vlees = 1 boterham met choco 🙂

    1. Evi

      15/04/2018 at 07:54

      Oh eentje die ik moet onthouden voor wanneer dat hier zover gaat zijn!

  8. fieke

    12/04/2018 at 20:33

    Haha! Hier klopt het op sommige vlakken. Studio 100 kunnen we nog weren (op één gekregen boek van Bumba hebben we niks), en ook snoepgoed en suiker wordt beperkt. Gelukkig eet J. heel graag fruit! Maar de tv, die staat wel af en toe op, en ik geef ook sneller toe aan haar tutje dan mijn man…

  9. Katrien Vankeirsbilck

    14/04/2018 at 21:18

    haha, goede post. heel herkenbaar. principes zijn er om overboord te gooien….

  10. Goofball

    17/04/2018 at 15:24

    ‘k moet eerlijk zeggen dat Paw Patrol ons huis heeft overgenomen, maar ‘k vind het wel leuk (leuker dan Studio 100). en met een papa die 50% van de tijd reist en dus om de haverklapt Facetimet, werd de ipad zelfs al in het park geïntroduceerd om naar papa te kijken. Maar nu hangen ze papa op om snel naar youtube of netflix of nick jr app te switchen en “filmpje te kijken”. Tsss die digital natives toch.

    Met snoep hou ik wel goed stand: snoepen kan als een beloning, maar niet te vaak, niet voor het eten, enz enz.

    eentje waar ik helemaal in gefaald had en die ik niet had zien aankomen: in de auto zou op de radio onze muziek gespeeld worden en onze kinderen zouden zo opgevoed worden in muziek classics en volwassen muziek. Hmm, euh, kuch, eummm, Mega Mindy is toch een grote classic eh?

    1. Evi

      19/04/2018 at 07:51

      Hahahaha, in de wagen hebben wij dat stadium nog niet bereikt. Maar iets zegt mij dat het ook bij ons wel eens die kant zou kunnen opgaan 😉

  11. Leen Vandebergen

    06/05/2018 at 13:45

    Ik vraag mij écht af hoe onze ouders dat vroeger deden, zo zonder ipad om ons mee stil te houden…. Welke trucjes hadden zij? Of deden ze gewoon valium in ons eten 😀

    1. Evi

      11/05/2018 at 08:06

      No idea, maar ik heb me die vraag ook al meerdere malen gesteld 🙂

Leave a Reply