Ouderzonden: Gula

Net als tal van andere bloggers neem ik gedurende zeven weken deel aan #ouderzonden. Een uitdaging opgesteld door blogsters Romina (van Big City Life) en Annelore (van Compleet Geluk). Bedoeling? Elke week geven we een antwoord op een vraag die opgesteld werd aan de hand van een hoofdzonde. Een fijne manier om al die andere bloggers en hoe zij omgaan met ouderschap wat beter te leren kennen. Hoofzonde van deze week: gula (onmatigheid – gulzigheid – vraatzucht). Wat kan je kinderen (of je kind?) nooit weigeren wanneer ze erom vragen?

Gula: wat kan ik Tuur niet weigeren?

Nog eentje waar ik niet lang moest over nadenken. Want ik ben de soft cop als het aankomt op het ouderschap hier. En geef dus vaak toe aan Tuur. Ik zal ook veel sneller dan het lief hem dat extra koekje geven. Of toelaten dat hij ook op mijn Ipad tokkelt. Of hem sneller dan het lief uit de hoek halen.

Betekent het dan dat ik geen grenzen trek? Of niet streng ben? Neen hoor, integendeel zelfs. We hebben duidelijke afspraken van wat Tuur mag en niet mag. En die worden steeds gerespecteerd. Maar het gaat erom wanneer Tuur met een heel lief smoeltje komt vragen of hij nog een paasei mag. Of nog even op het grote bed mag springen. Het lief is daar strenger in. En misschien ook wel wat consequenter dan ik. En dat merken we wel: Tuur is sowieso al eerder een mamakindje. Maar als hij iets extra wil, zal hij vaak eerst naar mij komen. En als zijn papa het weigerde zal hij sowieso bij mij nog eens proberen.

Balans vinden en zoentjes geven

Al geef ik ook zeker en vast niet altijd toe. Het gaat er mij eerder om dat we een goede balans vinden. Voor mij houdt dat vooral in dat Tuur basiswaarden dient mee te krijgen. En dient te weten dat neen neen is. En dat hij op bepaalde momenten absoluut moet luisteren. Maar flexibiliteit moet er ook absoluut zijn. En ook daar dient Tuur met te leren omgaan. Want in het latere leven zal dat ook zo zijn: regels volgen en flexibel zijn. En dus proberen we hem dat bij te brengen. Al zal het lief zonder blikken of blozen zeggen dat ik Tuur bitter weinig weiger en veel te veel soft cop ben. Maar he, als hij de bad cop is, dan mag ik de nice one zijn. Want dan is er balans 😉

Ohja het enige wat ik absoluut nooit weiger zijn zoentjes en knuffels van Tuur 😉 Zelfs niet als hij eigenlijk er al twintig gehad heeft in zijn bedje en zou moeten gaan slapen. Want zolang hij me zoentjes wil geven moet ik daar van profiteren. Want iets zegt me dat als hij zestien gaat zijn, hij niet meer zo happig zal zijn om zijn mama nog zoveel zoentjes te geven.

Hoe zit het bij jullie met gula? Wat weigeren jullie je kind(eren) nooit?

Nieuwsgierig naar de vorige ouderzonden? Die vind je hier: Superbia, Avaritia, Luxuria en Invidia.
Benieuwd naar wat andere bloggers over invidia schreven? Neem dan zeker hier een kijkje.

3 Comments

  1. Sofie

    01/03/2018 at 20:35

    Ik denk dat dat heel moeilijk is, consequent zijn. En een extra paaseitje kan dan ook geen kwaad 🙂

  2. Josefien De Bock

    02/03/2018 at 08:05

    Hier volledig hetzelfde, ik ben ook de ‘niet-strenge’ 🙂
    Zolang er balans is en je kind goed weet waar de grenzen liggen, is er geen enkel probleem, lijkt me.
    Die sandaaltjes op de eerste foto heeft Emil ook nog gehad, die zijn mooi hé!

    1. Evi

      04/03/2018 at 19:17

      Inderdaad, wij proberen vooral die balans aan te houden. En ja, ik was er zelf beetje verliefd op vorige zomer 🙂 Hopelijk vinden we dit jaar een even mooi paar sandaaltjes!

Leave a Reply

%d bloggers liken dit: