Waarom ben ik een goede ouder?

Net als tal van andere blogsters neem ik de komende zeven weken deel aan #ouderzonden. Een uitdaging opgesteld door blogsters Romina (van Big City Life) en Annelore (van Compleet Geluk). Bedoeling? Elke week geven we een antwoord op een vraag die opgesteld werd aan de hand van een hoofdzonde. Een fijne manier om al die andere bloggers en hoe zij omgaan met ouderschap wat beter te leren kennen. Hoofzonde van deze week: superbia oftewel “waarom ben ik een goede ouder”?

Superbia: Waarom ben ik een goeie mama? 

Toen ik de lijst van vragen zag voor deze uitdaging moest ik toch wel even slikken. Zeker bij deze eerste vraag: waarom ben ik een goede ouder? Waar blink ik in uit? Het ligt sowieso al niet in mijn aard om echt te stoefen over mezelf. Of van mezelf te zeggen dat ik echt goed ben in iets. Heeft er ook nooit echt ingezeten, en zal er volgens mij na al die jaren ook niet meer van komen.

Maar goed, voor deze uitdaging moest ik dus toch wel even nadenken waarom ik al dan niet een goeie mama ben voor Tuur. Na een hele poos schoten me er toch een aantal dingen te binnen: tonnen geduld, toelichten als een pro of nog oeverloze liefde. Of ze me uniek maken als mama, daar twijfel ik heel sterk aan (ik ben eigenlijk 100% zeker van niet :-)). Maar het zorgt er mijns inziens wel voor dat ik een vrij goeie mama ben voor Tuur.

Bewegingsschool-1

Geduld

Toegegeven, als het aankomt op mezelf of andere mensen heb ik geen tonnen geduld. Ik wil gerust aan collega’s, vrienden, mijn lief, … iets uitleggen en het nog een keer of twee herhalen. Maar daarna is mijn geduld op. Meteen ook de reden dat ik bewust niet voor een job in het onderwijs koos 🙂

Maar als het op Tuur aankomt heb ik dat wel, eindeloos veel geduld. Als we samen spelen, boekjes lezen of op stap zijn en hij me oneindig vaak vraagt “wat is dat?” vind ik het niet erg om het antwoord te blijven herhalen. Of dingen voor de 100ste keer uit te leggen. Verlies ik dan nooit mijn geduld? Tuurlijk wel, alleen duurt het bij Tuur veel langer dan bij andere mensen voor dat effectief het geval is.

Tuur leest boekje

Toelichten als een pro

Van dag 1 hebben zowel het lief als ik tegen Tuur nooit echt babytaal gesproken. En proberen we hem heel veel dingen uit te leggen en antwoorden als “daarom” te beperken. Dat ik er nooit echt babytaal tegen sprak, daar zitten mijn studies waarschijnlijk voor iets tussen. Maar het zorgt er wel voor dat Tuur intussen best wel mooi spreekt voor zijn leeftijd. En doordat we hem heel vaak dingen uitleggen verstaat hij ook wel waarom iets wel of net niet mag. Niet dat dat altijd helpt hoor, want hij is en blijft een vrolijke, actieve en vooral nieuwsgierige peuter 🙂

Uiteraard zijn er ook hier momenten waarop ik te moe ben om nog maar eens uit te leggen waarom hij eerst een stuk fruit moet eten. En dan pas een koek krijgt. Ik ben absoluut niet perfect. Maar de momenten waarop ik daar niet te moe voor ben probeer ik dat wel te doen. En ben ik ook niet te ijdel of trots om op sommige vragen toe te geven dat ik het antwoord niet weet. Want tja, ook een mama kan niet altijd alles weten 😉

Zwembadselfie

Oeverloze liefde

Maar het allerbelangrijkste is denk ik die oeverloze en allesomvattende liefde. Tuur komt altijd op de eerste plaats. Bewust en onbewust is hij altijd aanwezig in mijn gedachten. Zelfs de momenten en dagen dat hij niet bij ons is. Betekent dit dan dat ik niet meer voor mijn carrière ga? Of het lief volledig verwaarloos? Helemaal niet. Toegegeven, de quality time momenten met het lief, die werden de laatste tijd wel wat verwaarloosd. Dus daar zouden we terug wat meer werk van moeten maken. Staat hier met stip op de to do en prioriteitenlijst!

Die carrière daar ben ik nog steeds aan aan het werken. Al zorgt ze ook heel vaak voor de nodige dilemma’s. Want alhoewel ik het erg belangrijk vind dat Tuur ziet dat zowel mama als papa werken voor hun centjes, bekruipt me iedere keer dat ik lang op het werk zit of er naar mijn gevoel niet kan zijn voor hem een immens schuldgevoel. Maar ik zou mezelf niet zijn mocht ik niet meer werken. En jezelf zijn, ook dat is iets wat we Tuur absoluut willen bijbrengen. Maar net doordat het in de week zo druk kan zijn en ik Tuur niet altijd even veel zie, plan ik in het weekend bewust quality time met hem in. Dan gaan we samen spelen, boekjes lezen, zwemmen, … En geniet ik extra hard van die momenten.

Zowel ik als het lief doen er dag in dag uit alles aan om Tuur een warm nest te bieden, vol liefde en geborgenheid waar hij veilig in kan opgroeien en zichzelf kan ontplooien. En net dat maakt van ons, en iedere andere ouder, goede mama’s en papa’s.

Ik-&-Tuur

Benieuwd naar wat andere bloggers over superbia schreven? Neem dan zeker hier een kijkje.

Hoe zit dat bij jullie met die superbia? Waarom zijn jullie goede mama’s en/of papa’s? 

13 Comments

  1. Anneke

    02/02/2018 at 12:29

    Laat die schuldgevoelens omdat je op je werk zit maar achterwege, hoor 😉 Ik ben huisvrouw en zelfs ik heb het nog. Eigen aan het mama-zijn… 😉 Gewoon zo denken: een kind is ook veel gelukkiger met een gelukkige mama en papa. En als dat wil zeggen dat je, bovenop je gezin, ook een carrière uitbouwt, ga er dan voor! :*

    1. Evi

      04/02/2018 at 19:57

      Thx voor de lieve woorden!

  2. Josefien De Bock

    02/02/2018 at 12:56

    Je hoeft je inderdaad echt niet schuldig te voelen! Als jouw job je gelukkig maakt, dan breng je die ‘goeie vibes’ ook mee naar huis en daar plukt Tuur alleen maar de vruchten van. Ik werk keihard en Emil weet dat mijn werk heel belangrijk voor me is (ik ben zelfstandig). Hij weet ook dat we op de momenten dat we wél samen zijn altijd heel leuke dingen doen. Hij vindt dat prima, dus everybody happy 🙂

    1. Evi

      04/02/2018 at 19:59

      🙂 Ergens in mijn achterhoofd weet ik dat, maar dat neemt niet weg dat die gevoelens wel al eens de kop durven op te steken. Maar inderdaad, de momenten die ik wel met Tuur doorbreng zijn helemaal voor hem. En daar worden we beide erg gelukkig van.

  3. Romina

    03/02/2018 at 12:12

    En ik ben nummer drie om te zeggen dat dat schuldgevoel niet nodig is. Toen ik 60 à 70 uur per week werkte voelde ik mij schuldig en nu ik even fulltime thuis ben voel ik me nog altijd schuldig! Kinders. Het is me wat.

    1. Evi

      04/02/2018 at 20:01

      Het is me inderdaad wat 🙂

  4. fieke

    03/02/2018 at 12:57

    Je bent zeker een heel goeie moeder, net als wij allemaal trouwens! Ik ging beginnen schrijven aan mijn ouderzonden (want ik ben gigantisch te laat), maar ik ben eerst wat stukjes van anderen aan het lezen, om mezelf wat moed te geven denk ik 🙂

    1. Evi

      04/02/2018 at 20:03

      🙂 Ik las gisteren je stukje en je hebt dat fantastisch goed aangepakt. Geen enkele reden om te twijfelen aan jezelf 😉

      1. fieke

        04/02/2018 at 20:04

        Zo lief, dankjewel 🙂

  5. Karin

    05/02/2018 at 11:00

    Mooi geschreven! En van dat taalgebruik, herken ik me ook volledig in!

  6. Evi

    05/02/2018 at 14:56

    Tuur heeft zo te horen een heel fijne mama! Wij praten inderdaad ook ‘normaal’ tegen onze kinderen, ook tegen onze peuter van 20 maanden oud. Zo vermijd ik bv. het gebruik van verkleinwoorden tot ik mezelf er onlangs op betrapte dat ik zei “gaan we fruitjes eten?”. Euh, wat? Het is precies soms sterker dan mezelf. 🙂 Ik zou graag wat meer geduld hebben zoals jij, want vooral als het mis loopt, durf ik nogal snel uit mijn sloffen te schieten. Eerst tot tien tellen is vaak de boodschap of ik ga even naar een andere kamer om daar wat stoom af te laten.

    1. Evi

      09/02/2018 at 21:31

      Ik schiet hier ook wel eens uit mijn sloffen hoor, ben zeker en vast niet perfect, maar ik merk wel dat ik met Tuur veel meer geduld heb dan met anderen. En dat taalgebruik dat vind ik zo belangrijk. Al gebruik ik zo nu en dan ook wel eens verkleinwoorden 🙂

Leave a Reply

%d bloggers liken dit: